Slapen, eten, drinken, zien en doen in Wommels
1 t/m 24 van 60 resultaten
-
De Appelhof - Tiny House aan het water- Type B
De Appelhof - Tiny House aan het water- Type B Wommels
-
Camping de Achte - Vakantiehuisje de Achte
Camping de Achte - Vakantiehuisje de Achte Wommels
-
E-bike oplaadpunt - Museum 't Tsiispakhus
E-bike oplaadpunt - Museum 't Tsiispakhus Wommels
-
Klokkenstoel Hennaard
Klokkenstoel Hennaard Hennaard
-
De Appelhof - Glampingtent aan het water- Type B (met hottub)
De Appelhof - Glampingtent aan het water- Type B (met hottub) Wommels
-
Museum It Tsiispakhûs
Museum It Tsiispakhûs Wommels
-
Skrins - Vogelkijkhut
Skrins - Vogelkijkhut Hinnaard
-
It Fryske Fersepaad gedicht 25
It Fryske Fersepaad gedicht 25
Dit gedicht van Pyt Idzinga maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
Ienser Folksliet
Doarpke fier fan it wyld gewynder
't jachtsjen fan de bûnte stêd
Rêstich rinn'de kij, de hynders.
't Jongfee yt him fredich sêd.
Nea ferskrikt troch 't dôf gedinder
fan it trochgeand drok ferkear.
't Telt miskien yn oansjen minder,
mar yn stil genietsjen mear.
Roazige kastanje-plommen
skaadzje om de stompe toer.
Fjilden grien en bûnt fan blommen:
breidsmoarn fan 'e dorpsnatoer
elke maitiid wer fernije.
Sleatten griis en sulvergrau
dy 't it lege lân trochsnije,
spegeljend it himelblau.
Doarpke as in siel as tachtich,
minsken út it boerelaach.
Net yn tal en namme machtich,
net fan heech ferneamde staach.
Yn dat lytse plakje berne;
jonges, famkes, man en frou,
elts dy 't koart of lang der wenne
bliuwt dit oard fan ienfâld trou.
Mienskip is ien grutte sibbe,
âld'ren, jong'ren, boarger, boer,
ha in plak in elkaors libben,
drage om utens dorpsgeast oer.
Berte, boaskjen en ferstjerren,
't hat al jierren bliken dien:
tiid mei nea dy geast ferdjerre,
Ienser binn' en bliuwe ien! Edens
-
B&B De Oude Dame
B&B De Oude Dame Easterein
-
De Appelhof - Glampingtent aan het water- Type A
De Appelhof - Glampingtent aan het water- Type A Wommels
-
It Fryske Fersepaad gedicht 23
It Fryske Fersepaad gedicht 23
Dit gedicht van Douwe A. Tamminga maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
Ballade fan de Sinteklazeboer
Yn ‘t hertsje fan Hinnaard’rradiel
stiet earne in boerehûs, dêr ‘t hiel
wat jierren lyn op wenne
in jonge widdo. ‘t Wie dêr rom,
in oare stjelp yn ’t wiid rûnom
koe amper men bekenne.
Dy pleats, sa wol in âld ferhaal,
yn yprenbeammen yl en skraal,
te waaid en heal ferwile,
dêr hat op in desimbermoarn
him ienkear in hiel ûngewoan
en seldsum stik ôfspile.
De widdo warber as in bij,
berêde sels har buorkerij
en hie it slim folhannich.
Se tsjerne en tsize dat it die,
komselden, redsum as se wie,
waard har it wurk te bannich.
Dat kaam, se hie in feint yn hier,
in kloeke bodder, sikerwier,
dy wóé, it wie wat wûnders.
En sterk! Hy tilde boppehâns
op ’t tsiisboerd tagelyk mei glâns
twa, trije tritichpûnders.
Hy molk en fuorre it jier yn ’t rûn
en stie faak op ‘e lette jûn
yn ’t fjild noch poer-allinne.
Nachts hat er as in soarchsum feint
yn ‘t bûthûs mannich kealtsje heind:
hy fléach foar syn boerinne.
Sa libbe it dêr de jiergong lâns
en bleau it buorkjen yn ‘e blâns,
sa koe de frou it rugje.
Doe, op in jûn, de dei wie oer,
hy siet by ‘t waarme winterfjoer
foar har te klompeplugjen,
doe sei boerinne mei in glim,
– der lei wat gutichs yn har stim -:
“’t is tiid fan sinteklaazjen,
ast no dyn klompen hjir ris brochst
watst dêr moarnier yn fine mochtst
meist nimme as dyn gaazje!”
De feint, nijsgjirrich as in skries,
joech foar de frou har wurd belies
en joech him doe nei sliepen,
mar tocht, ear ‘t him de lea befoel:
wat is de b’’rinne dochs fan doel?
Dy grutte fraach bleau iepen.
De oare moarns foar dage en dei
wie hy al ûnder ’e wrine wei
mei ‘t doel en lit neat skine.
Stil kipe er troch de mulhûsdoar.
mar hoe ’t er seach, hy koe gjin spoar
noch skyn fan klompen fine.
Wól stie de widdo nêst de hurd,
“Sjoch mar ris goed”sa wie har wurd,
“wat ha ‘k hjir oan myn skonken?”
De feint besaude en hy begriep:
syn klompen! O, se lake liep
tewyl har eagen blonken.
It duorre net mear mâle lang
doe wie de mole troch de fang
de feint wie gau besletten.
Hy naam syn sinteklaaspresint
mei beide hannen oan en sint
wie ‘t maitiid yn twa herten.
Wie maitiid doe ‘t yn kleare taal
twa flaggen op ‘e skuorrenaal
ferhellen fan‘t wjerfarren…
Noch altyd hâldt de jierren oer
de namme“Sinteklazeboer”
oantinken oan dit barren.Mar as om sinteklazetiid
d’ âld biskop oer de dakken riidt
dan kin er ‘t foar him krije:
dy feint, dy widdo by de hurd,
dan glimket er yn ‘t grize burd.
Hy mei ‘t ferhaal wol lije. Edens
-
Tjitze Bouma, zakelijke financieringen, Credion.nl
Tjitze Bouma, zakelijke financieringen, Credion.nl Wommels
-
It Fryske Fersepaad gedicht 15
It Fryske Fersepaad gedicht 15
Dit gedicht van Jan D. van der Mei maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
Wommels (1947)
Yn Wommels stiet op Freuledei
De flagge op de toer.
Heech yn de loft, dêr wappert hy
En sjocht de fjilden oer.
Hy sjocht it folk fan fier en heun
dewei nei 't doarpke gean.
Hy sjocht yn 't âlde doarpke sels
De bern om 't kreamke stean...
't Is Freuledei! By âld en jong
Stiet dy dei yn 't ûnthâld;
De dei dy 't namme en ropping hat
Yn hiel de keatserswrâld.
Sa lang as Fryslân Fryslân bliuwt
Bliuwt ek dy dei bestean.
En sil it folk fan fier en hein
Nei 't âlde doarpke gean. Wommels
-
Rispens Poldermolen Easterein
Rispens Poldermolen Easterein Hidaard
-
It Fryske Fersepaad gedicht 21
It Fryske Fersepaad gedicht 21
Dit gedicht van Wybren Altena maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
Twa kikkerts
Twa kikkerts oan 'e hip dy sprongen om yn 't lân.
De ien wie optimist, de oar swier op 'e hân.
't Wie melkerstiid, in wein mei folle bussen stûn ticht by in hikkedaam.
Se sprongen fan 'e grûn ynienen rjocht omheech
en ploften beide kjel troch eigen ûnferstân lyk yn in molkbus del.
Dêr swommen se oerstjoer, de bus wie boardefol,
de glêde kanten lâns, oant ien sei:
“k Wit it wol, wy binn' ferlern, sis ik, wy ha it libben hân.
Dit bodzjen jout ús neat, ik brûk leafst myn ferstân”
Hy buor'le nei omleech, wylst d' oare krigel sei:
“Ik brûk myn poaten leafst en jou mysels net wei”.
De molke reamme en skifte en skomme as griene sjippe.
Oant op it lêst de froast nei oerenlang geploeter,
wol tige wurch fansels, mar liben, siet op bûter,
Doe kaam de boerefeint werom en seach ferheard
ús kikkert yn 'e bus en smiet him yn 'e feart.
Lear fan dy kikkert dit: al rint it soms net mei,
jou noait de moed ferlern en smyt dysels net wei.
Want hy dy 't moedich bliuwt, yn tsjinslach doar te libjen,
dy wint de striid op 't lêst en slagget yn syn stribjen. Wommels
-
B&B Zathe de Spieker - Rembrandt kamer
B&B Zathe de Spieker - Rembrandt kamer Itens
-
It Fryske Fersepaad gedicht 22
It Fryske Fersepaad gedicht 22
Dit gedicht van Fedde Schurer maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
Paradys
Alear ha'k wenne yn 't hof fan Eden
dêr 'k no safier fan ôfdwaald bin
omjûn dan alle hearlikheden
sat 't nea in minsk betinke kin.
O, bliide tunen en rivieren
o kleare loft, o goede grûn -
ik koe de taal fan alle dieren
haw ider beest syn namme jûn.
En God wie altyd om my hinne
myn libben wie mei sines ien
ik koe him oan de waarme sinne
en oan itr rûzjend beamtegrien.
O paradys, sa grien begerze
myn hert lûkt nei syn oarsprong ta
en altyd sil 'k ûnwennich wêze
salang ik dy net werfûn ha. Edens
-
Informatiepunt Wommels (It Tsiispakhûs)
Informatiepunt Wommels (It Tsiispakhûs) Wommels
-
Hubertuskerk Lollum
Hubertuskerk Lollum Lollum
-
Wolkom Thús - Appartement Brons
Wolkom Thús - Appartement Brons Itens
-
De Appelhof - Tiny Houseboat
De Appelhof - Tiny Houseboat Wommels
-
Natuurmonumenten Friesland
Natuurmonumenten Friesland Easterein
-
De Appelhof
De Appelhof Wommels
-
It Fryske Fersepaad gedicht 18
It Fryske Fersepaad gedicht 18
Dit gedicht van Reinder Rienk van der Leest maakt onderdeel uit van het Fryske Fersepaad dat via 25 gedichten Bolsward met Iens verbindt.
84 Ode
ik sit op myn fyts
en ik sjong der myn liet
it liet dan myn treflik fytske
de bantsjes snuôrje troch waar en troch wyn
it stjoer glimt fan rein en fan sinne
myn fyts sljocht en rjocht
mar sa earlik as goud
in ding sûnder babbelegûchjes
gjin spegeltsje hjir gjin wizerke der
en gjin laberint fan in motor
ik poets net op sneon
en ik poets net op snein
ik lit har mat stikem gewurde
en is der wat mis dan sjoch ik it fluch
en krij ik gjin pine yn 'e holle
it ljocht stiet op read
in troep auto's der foar
ik ryd der de slalom om hunne
en sprint it op grien dan bik ik al fuort
it earst út dy stjonkende file
ik skel op de lju
mar se hearre it net
breedút yn har rikjende kringen
oan rinnede bân skoot blik by my lâns
ik fyts fûgelfraai per de wegen
iens pakke se my
en dan sjong ik net mear
dan lis ik hiel stil op de stiennen
en stil leit myn fyts foar skroat oer de dyk
ien tsjil draait der noch mar wat hinne Wommels