De bevoorrechte positie van het protestantisme in Nederland kwam in de 19e eeuw ten einde. Na 1850 leidde dat tot een bouwhausse van katholieke kerken. Meestal uitgevoerd in de stijl van de neogotiek, die teruggreep op de middeleeuwen. De meest vooraanstaande architect van de Nederlandse neogotiek was Pierre Cuypers. In Friesland ontwierp hij zeven kerken. De Sint Jozefkerk uit 1876 was daarvan de vijfde.
Op last van de opdrachtgever verwerkte Cuypers in zijn ontwerp enkele ideeën van Alfred Tepe, architect uit een concurrerende neogotische school. Dat leidde tot de bouw van deze eenbeukige kruiskerk met een voor Cuypers’ doen opvallend eenvoudige en sobere opzet. Typisch neo-gotisch is dat de last van het gebouw wordt gedragen door een stelsel van smalle ribben en pilasters. Door de spitsboogvensters in de tussenliggende muurdelen valt het daglicht royaal naar binnen.
Het interieur, nog grotendeels uit de bouwtijd, is een kleurrijk, druk versierd totaalkunstwerk, waarin alle kunsten met de architectuur samenwerken. Altaren, heiligenbeelden en kansel zijn gemaakt in het atelier Cuypers-Stoltzenberg in Roermond. Het glas-in-lood komt van atelier F. Nicolas, eveneens in Roermond gevestigd, waarmee Cuypers veel samenwerkte. De kerk is niet oost-west georiënteerd en wijkt daarmee af van de standaard in de katholieke kerkenbouw. De noord-zuid gerichte verkaveling in de kern van het oude dorp liet daarvoor geen ruimte.
